Beyinsel düşüncem olarak yıllar önce kuruldu, görünüm olarak şu anki hâline hiç mi hiç benzemiyordu; yine tembelliğimin ve başka konulardaki uğraşlarımın mağduru oldu ve 29 Eylül 2008 tarihine dek hayattan soğuk bir şekilde durdu.

Ne mi bu? Blog’um tabii ki de

İlk başlarda (İlk başlarda demem blog mantığının ilk çıktığı dönemlere dayanır. Blog’lar ilk olarak 1997′lerde çıkmış; 1999 yılında ise sonradan Google‘ın satın aldığı Blogger sayesinde ün salıp, yayılmıştır.) bu blog işine pek kafam yatmamıştı. “Ne gereği var?”, “Niye kendimi ifşa edeyim ki internette?”, “Hem herkesin kullandığı bloglar belli servislerin altında. Benim olsa bile kendimin özel olmalı”, “Herkesin teması / tasarımı aynı sayfalarında, çok kötü bu olay” gibi cümlelerle de hep geçiştirdim bi tane açmayı.

Sonra Microsoft, MSN Messenger‘ını daha fazla ilerletmek için Spaces diye birşey açtı. Yeni çıkan Microsoft ürünlerini deneme hastalığım olduğu için, bu hizmete de üye olup bir bakayım dedim. (Bakarken Blog olduğunun farkında değildim) Derken o alanı doldur, oraya onu ekle, buraya bunu ekle. Dadadaaaamm Benim de ilk blog’um olmuştu. Bir baktım zamanla kendimi tanıtmaya, fotoğraflar atmaya başlamışım. Ama yine de oranın başlığında “Sürekli güncellenmez” gibi bir ibareyle uyarmıştım giren ziyaretçilerimi.

Zamanla arkadaşım Fehmican IMIRGI, her zamanki eşsiz “Özgürlük” politikasıyla beni Blogger’a çekmek için binbir taklalar attı En sonunda ben açmıyorum diye gitti kendi bir tane bana açtı. Benim birkaç fotoğrafımı, benden izinsiz halka arzetti Ben kızmadım. Hatta adresini de unuttum şu an için o blog’un ama sanırım şu an kapalı. Fehmican onu, Ben, Batuhan ve kendisinden başka giren olmadığı için fazlalık görüp kapatmış olsa gerek

Yıllardan bahsetmedim pek. Olsun. Derken 2007 yılının Mayıs ayları gibiydi sanırım. Gizem de blog açtı. Aboov, benim blog açma isteğimi yerine getiren, o “Ne gereği var?”, “Niye kendimi ifşa edeyim ki internette?” diye atıp tuttuğum cümlelerimi bana gerisin geriye yediren Gizem SÖYÜK idi o. Derken Batu, derken Dilara ve bugüne dek birçok “en yakın arkadaş / sırdaş ve dostlarım” blog açtılar birer birer. Ben de ha açıcam, ha kendi tasarımımı yapıcam, önce elimdeki yapmam gereken diğer siteleri bitiricem derken üniversite 3. sınıfa adım atacağımı farkettiğim en acı günümde artık bir şeyler yapma vaktimin geldiğini anladım ( Çok geç mi olmuş sanki )

Geçen yıl (2007 Kasım ayları gibi) almış olduğum http://www.alperozcan.com alan adıma, artık blog ekleyeyim dedim. “Tasarımını yine Flash ile yapayım bir güzel. Hızlıca yapıcam bu sefer, kaytarmıcam” dedim.

Sonra baktım zaman kısıtlı, artık kaderime boyun eğip birçok kişi gibi WordPress’e karar kıldım. “Olsun varsın, bari geçici hazır tema kullanır, sonra WordPress’e kendi temamı yaparım. En azından yazılarım olur” dedim içimden. Aradım temaları şöyle bir, sonra bu çocuklu, kalem pislikli ve snaki bir masa üzerinde yazdıklarımı ortada bırakmışım hissi veren bu arayüzü buldum. Üstelik yeni çıkmıştı. Kimse kullanmıyordu. Tam benlik dedim. Kullanmaya karar verdim. Ah ulan kullanmaz olaydım. Niye mi? Temayı kendi emellerime alet etmek için, sağındaki şu an gördüğünüz düzeni yaratmak için, tüm internet tarayıcılarında “adam gibi” gibi aynı gözükebilmesi için vs. vs.
Önce resimlerinle uğraştım, iPhone‘um var diye oraya iPhone’u koydum. Kendi fotoğraflarımı yapıştırdım. İsmimi yazdırdım, kahvenin içinde “A Harfi” olması gerek diye onu koydum. Bir de kodsal tarafı vardı tabi. En berbatı da orası ya zaten. Orjinal halinden eser kalmadı. Oynaşmadığım, değiştirmediğim, sıfırdan yazmadığım kodu kalmadı temanın. Şimdi bu açık kaynak bir tema; temeli bana ait değil, ama sonrası görünen / görünmeyne kısımlarıyla benim harcıma sahip. Ama yine de sayfanın en aşağısındaki linkini kaldırmak ayıp olur deyip, sadece onun altında kendi açıklamamı da ekledim.

Bu konu en uzun konum oldu sanırım Teknik bir kaç şey bahsetmek için yazıcaktım, yazınca da yazdım. Hep böyle olsam keşke. Yazdım mı gerisi geliyor işte